Πώς γίνεται τη μια να είσαι... και την άλλη να μην είσαι. Να μην είσαι τίποτα παρά μια εικόνα στους νευρώνες του εγκεφάλου. Να μην υπάρχεις παρά μόνο σαν ανάμνηση. Σαν ανάμνηση και όχι σα σκέψη.
Ίσως ευχόσουν να εξαϋλωνόσουν. Θα ήταν ενδεχομένως πιο ανώδυνο. Θα γλίτωνες να σιχαθείς τον εαυτό σου και τους πάντες γύρω σου.
Αυτά σε κάποια άλλη διάσταση. Εκεί που δε χρειάζονται λόγια. Εδώ πάντα χρειάζονται λόγια, λόγια, λόγια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου