Η χρυσόσκονη...

Η πιο ζωντανή ανάμνηση της παιδικής μου ηλικίας είναι τα παραμύθια που σκάρωνε ο πατέρας μου με την Πένυ και τον Νικόδημο. Καθόταν στο πάτωμα του διαδρόμου και έφτιαχνε μικρές ιστορίες με τα δύο παιδιά που πήγαιναν βόλτα στο δάσος και έβρισκαν μικρά ξωτικά, μια ολόκληρη πολιτεία. Το μικρό μου μυαλό για 10 λεπτά ζούσε σε έναν άλλο κόσμο, σε ένα δάσος που δεν είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται. Φανταζόμουν μικρά ανθρωπάκια με φτερά πατελούδας που πετούσαν και άφηναν πίσω τους χρυσή σκόνη.

Και τώρα που μεγάλωσα γυρεύω να βρω χρυσή σκόνη. Φτερά πεταλούδας δεν έχει κανείς, σίγουρα όμως θα τους έχει μείνει η χρυσόσκονη. Που θα μου πάει…θα την βρω

Η χώρα του Ποτέ Ποτέ...

Ή αλλιώς πώς πήρε το όνομά του τούτο το blog.

Η χώρα του Ποτέ Ποτέ είναι η χώρα του Πήτερ Παν, γέννημα της φαντασίας του J.M. Barrie. Ο Πήτερ Παν ζει εκεί σχεδόν όλη του τη ζωή, από τότε που έφυγε από το σπίτι του, γιατί οι γονείς του είχαν τη απαίτηση να μεγαλώσει. Βρήκε σε αυτή τη χώρα το μέρος οπού μπορεί να είναι πάντα παιδί, που τα πάντα είναι ένα παιχνίδι και πάντα μα πάντα είναι άνοιξη. Οι χαρούμενες σκέψεις του τον κάνουν να πετάει. Και πετάει συνεχώς. Μπορεί να έρχεται στον κόσμο μας αλλά ποτέ δεν το επιδιώκει. Γιατί ποιος θα ήθελε να έρχεται σε έναν κόσμο γεμάτο ευθύνες;

Μικρή ένιωθα ένα παιδί που του ζητούν να μεγαλώσει και τώρα νιώθω μια έφηβη που θέλει να μείνει για πάντα παιδί. Οργανώνω μικρές αποδράσεις στη χώρα του Ποτέ Ποτέ με χαρούμενες σκέψεις, ή απλά σκέψεις. Καλές είναι και αυτές όταν γίνονται

Το καταφύγιο μου ή η φυλακή μου...

Το παραμύθι ή η μυθοπλασία είναι το αγαπημένο μου καταφύγιο. Μου αρέσει να χάνομαι σε κιτρινισμένες σελίδες πολυκαιρισμένων δανεικών βιβλίων, ή στα δικά μου που έχουν αποκτηθεί έπειτα από πολύωρη διαδικασία επιλογής στο βιβλιοπωλείο. Γράμματα που φτιάχνουν λέξεις. Λέξεις που φτιάχνουν προτάσεις και προτάσεις που δημιουργούν νόημα Κάθε ένα βιβλίο είναι μια μαγεμένη πόρτα για ένα παραμυθένιο δάσος. Είναι ένα κουβάρι εικόνων και σκέψεων που ο αναγνώστης πλέκει όπως του αρέσει, το βιβλίο απλώς του δίνει την πρώτη ύλη. Συνομιλώ σιωπηλά με τους συγγραφείς, επίσης σιωπηλά συμφωνώ ή διαφωνώ. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία βιώνω χωρίς πραγματικά να ζω. Μέσα σε δυο ή τρεις μέρες ζω μια ζωή ολόκληρη. Παρακολουθώ τη ροή μιας σκέψης που είναι προϊόν πνευματικής διαδικασίας ετών.
Για αυτό καταφεύγω σε αυτό το μαγεμένο δάσος. Εσύ απλώς δες το σα μια φυλακή, δε με ενδιαφέρει. 

η λέξη τυφλώνει και είναι παραπλανητική, επειδή συνοδεύεται από την έκφραση της ιστορίας. Αλλά οι λέξεις, μαύρο πάνω σε άσπρο, είναι από μόνες τους όπως η γυμνή ψυχή. Guy de Maupassant

λέξεις ανείπωτες..

Κάθισε στο παράθυρο κοιτάζοντας έξω χωρίς να βλέπει τίποτα παραπάνω από τη θολή αντανάκλασή της στο τζάμι και εκεί σαν οθόνη να προβάλλονται εικόνες που παρήγαγε το μυαλό της. Τα φώτα που περνούσαν με ταχύτητα δεν ήταν παρά και αυτά αντανακλάσεις μιας στιγμής που θα έφευγε. Και μετά μιας ακόμα. Και άλλης μιας... Και ενώ ο χρόνος έφευγε μπρος στα μάτια της ένιωθε πλήρης. Και το ίδιο το γεγονός ότι μπορούσε να νιώσει ξανά έτσι την έκανε να μουδιάσει. Αποφάσισε να επικεντρωθεί σε κάποιο ανάγνωσμα μπροστά της, όμως οι λέξεις χάνονταν επάνω στο χαρτί.

Αυτό που ήθελε ήταν να κλείσει τα μάτια και να την κατακλύσουν οι εικόνες. Να ανοίξει την πόρτα της χώρας της και να χαθεί. Όμως για πρώτη φορά αισθανόταν ότι οι λέξεις της δε μπορούσαν να λεχθούν. Έπρεπε να μείνουν ανείπωτες. Γιατί αυτό που αισθανόταν ήταν πολύ μεγάλο για να το μοιραστεί.

χωρίς φωνή..

το τρέηλερ είναι από την ταινία La Antena. Πρόκειται για ένα αργεντίνικο φιλμ νουάρ, πολύ κοντά στο βουβό κινηματογράφο που έχει ως θέμα του τη ζωή μιας πόλης χωρίς φωνή. Οι κάτοικοι επικοινωνούν μεταξύ τους μέσα από τις λέξεις που σχηματίζουν τα χείλια τους και παίρνουν σάρκα και οστά μέσα στο χώρο. Μέσα σε αυτή τη σιωπή μόνο μια γυναίκα ξεχωρίζει, που έχει το χάρισμα της φωνής. Όλα κινούνται γύρω από την τηλεόραση που εξυπηρετεί τους σκοτεινούς σκοπούς του διευθυντή της. Ένας από αυτούς τους στόχους είναι η εξάλειψη κάθε μορφής επικοινωνίας των κατοίκων, η κατάργηση των λέξεων...

καλό και κακό-μια αιώνια πάλη και ένα ερωτημα που με απασχολεί εδώ και μια δεκαετία

Έχοντας νωπές ακόμα τις εντυπώσεις μου από το Ντοστογιέφσκι και με την ευκαιρία της πολυαναμενόμενης απόφασης, (!) έβγαλα από το χρονοντούλαπο μερικές παλαιότερες σκέψεις μου.

Και να, είμαι εδώ πάλι μπροστά στο σταυροδρόμι του μυαλού μου,στο μαύρο και το άσπρο. Κι είναι οι πράξεις μου κινούμενες από ένα μεγάλο, θεόρατο χέρι που λέγεται ανθρώπινη φύση, κι εγώ μαριονέτα από χώμα και νερό. Και διαλέγω. Καλό ή κακό. Τι είναι όμως καλό και τι κακό; 

Ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης εξόρισε τον άνθρωπο από τον Παράδεισο γιατί έφαγε τον καρπό της Γνώσης του καλού και του κακού. Έκτοτε ο άνθρωπος γνωρίζει και ξεχωρίζει. Μέσα από την παρατήρηση της συμπεριφοράς του κοινωνικού περίγυρου έχει πλάσει το σύστημα αξιών του-διαφορετικό για κάθε ένα-. Αυτό τον βοηθάει να διακρίνει τι είναι καλό και τι κακό. Το θεμελιακό ερώτημα του αφελή ονειροπόλου όμως είναι γιατί το κακό να είναι μια επιλογή; Γιατί να μην έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε πράγματα λιγότερο ή περισσότερο καλά; Και κυρίως γιατί πολλές φορές να καταλήγουμε να διαλέγουμε το «κακό»; Ακόμα και που δεχόμαστε οτι υπάρχει;ποια είναι η φυσική ροπή του ανθρώπου; Μήπως τελικά κακό δεν είναι τίποτα παραπάνω παρά η επίγνωση της δυνατότητας αυτό να υπάρξει; ο υπολογισμός του σα μια πιθανότητα και η συνειδητή από την πλευρά του υποκειμένου αποδοχή του διλλήματος.

Αρνούμαι να δεχτώ οτί υπάρχουν άτομα των οποίων οι πράξεις είναι αξιωματικά αγαθές. Ακούγεται σχεδόν μακιαβελικό. Ούτε οι πράξεις για το κοινό καλό είναι όλες αγαθές.

(τα είπα και ξεσπάθωσα. λες να φταίει η πολλή βυσσινάδα;)

Πυθαγόρεια εγκλήματα..

Αθήνα, 1929. Ο μαθηματικός Στέφανος Κανταρτζής βρίσκεται νεκρός στο δωμάτιό του. Ο επιστήθιος φίλος του, επίσης μαθηματικός, Μιχαήλ Ιγερινός, καλείται για να αναγνωρίσει το πτώμα. Όρθιος μπροστά στο νεκρό φίλο του, ο Ιγερινός αναπολεί τα κάπου τριάντα χρόνια της γνωριμίας τους. Την πρώτη τους συνάντηση, σ' ένα μαθηματικό συνέδριο του 1900, τις παρέες τους με την αβάν γκαρντ της παρισινής διανόησης, τις περιπλανήσεις τους στο Παρίσι της Μπελ Επόκ, τους Βαλκανικούς Πολέμους, το Διχασμό, τη Μικρασιατική Καταστροφή. Θυμάται τις θυελλώδεις μαθηματικές τους διαφωνίες, τους έρωτές τους, τις πολεμικές τους περιπέτειες. Ο ήχος μια ρομβίας τον επαναφέρει στο παρόν. Το ερώτημα είναι επιτακτικό: Ποιος σκότωσε τον Στέφανο Κανταρτζή, και κυρίως γιατί τον σκότωσε; (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο συγγραφέας Τεύκτρος Μιχαηλίδης μας μεταφέρει πολύ ωραία στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Μέσα από τις αναλύσεις του σχετικά με τη φιλοσοφία των μαθηματικών (που ομολογουμένως δεν ηταν ποτέ το δυνατό μου σημείο) αναγνωρίζει κανείς τα μαθηματικά ως την επιστήμη των επιστημών. Αρκετά στοιχεία έχει κοινά με το βιβλίο "Αϊνστάιν και Πικάσο" του Arthur Miller. Το τέλος είναι σε μεγάλο βαθμό προβλέψιμο: η αιώνια προσπάθεια ελέγχου της πληροφορίας και της γνώσης. Το αιώνιο πρόβλημα. Άραγε η απόκρυψη της αλήθειας δεν ισοδυναμεί με ένα ψέμα; Η σελίδα με τις διευκρινίσεις για τις αλήθειες και τις μυθοπλασίες είναι άκρως διαφωτιστική και νομίζω οτι πρέπει να καθιερωθεί από όλους τους συγγραφεις.

είναι τώρα εκείνη η στιγμή...

απίστευτης πληρότητας. Μπορεί να φταίει η αγρύπνια, μπορεί η νύχτα, μπορεί η μουσική, μπορεί η μεθυστικά απελπιστική προσπάθεια να χωρέσει ένας παραμυθένιος πύργος σε 85 τετραγωνικά. Δεν έχει σημασία, γιατί αυτή τη στιγμή τίποτα δε μπορεί να με ρίξει από το σύννεφό μου...

Le Fabuleux Destin D'Amelie Poulain...

Ο πρόλογος της ταινίας του Jean-Pierre Jeunet είναι να δείξει ότι μια στιγμή μπορεί να αλλάξει τη ζωή του ανθρώπου. Μια μόνο στιγμή μπορεί να διαρκέσει το πιο ασήμαντο ή το πιο σημαντικό.Κι έπειτα είναι οι μικρές χαρές, πράγματα που κάνουμε όλοι. Που όμως ποτέ δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι τα κάνουμε ή ακόμα ότι μας προκαλούν χαρά.

Ένα τυχαίο γεγονός μπορεί να αλλάξει τη ζωή μας, να δώσει άλλη πορεία. Σε μια στιγμή μπορεί να βρούμε ένα θησαυρό, μπορεί ερωτευθούμε, να χάσουμε ή να κερδίσουμε, να καταλάβουμε το νόημα της ύπαρξής μας. Μια στιγμή μπορεί να μας χαρίσει την ευτυχία. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να κυνηγήσουμε τη στιγμή μας.
Όταν είχα βγει από τη σκοτεινή αίθουσα του σινεμά νομίζω ότι είχα βγει ένας άλλος άνθρωπος. Τότε έπαψε να μου αρέσει το μαύρο και μου άρεσε το πράσινο.

Η Αμελί είμαι εγώ, είσαι εσυ.

άνοιξη...

άνοιξη, η [<αρχ. άνοιξις<ανοίγω], 1. η μία από τις τέσσερις εποχές του χρόνου, 2. μτφ. τα νιάτα, ανανέωση, αναγέννηση. 

ή πιο απλά, ο καιρός να γεννηθείς μαζί με όλα όσα γεννιούνται γύρω σου. ξανά και ξανά από την αρχή... 

Εύα..

Εύα θυμάσαι που μου είπες ότι δεν υπάρχει ελπίδα; Σου χάιδεψα το χέρι και σου είπα δεν πειράζει, γιατί αυτό που ζούσες τότε δε θα το ξαναζούσες ποτέ. Ότι έπρεπε να ζήσεις εκείνη τη στιγμή, να νιώσεις με πάθος όλα τα συναισθήματα που σου γεννούσε και μετά, πλήρης να δεις ότι άξιζε πραγματικά που το έζησες.
Πέρασαν χρόνια από τότε μα τίποτα στην ουσία δεν έχει αλλάξει. Τα ίδια πράγματα αναζητάμε γιατί δεν τα βρήκαμε ποτέ. Πιο ώριμες τώρα με φόβο πως δε θα προλάβουμε μια ζωή που λιγοστεύει χωρίς να το καταλαβαίνουμε.Εύα μη φοβάσαι, δεν είναι αδιέξοδο αυτό που είμαστε τώρα. Είναι η μόνη διέξοδος. Να ζεις και να αγαπάς. Αν αγαπάς τη ζωή όλα τα άλλα θα έρθουν από μόνα τους. Να παίρνεις από την κάθε στιγμή αυτό που θα σε κάνει πιο ευτυχισμένη και όλα τα άλλα άσ’ τα να προσπεράσουν.

Εύα… θα έλθει η αγαπη...

εποχή κυνηγιού ονείρου..

Ένα τυχαίο γεγονός μπορεί να ξυπνήσει κάποιες σκέψεις που καλώς κοιμόνταν στο πίσω μέρος του μυαλού.
Είσαι έτοιμη να κάνεις μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή σου. Να δώσεις σε όλα μια σπρωξιά και να κυνηγήσεις ένα τρελό όνειρο. Αλλά αυτό το όνειρο αρνείται να κυνηγηθεί. Χάνεται από μπροστά σου με μια φτιαχτή εικόνα λύπης και σου λέει πως όνειρο δεν υπάρχει. Και νιώθεις πως εκείνο το όνειρο έσβησε σαν να ήταν κιμωλία σε μαυροπίνακα. Αλλά μαζί με εκείνο το ξέπνοο "γιατί" που είπες στον εαυτό σου και την απάντηση που δεν πήρες ποτέ, ακρωτηριάστηκε και το τελευταίο σου συναίσθημα. Τώρα με άνεση μπορείς να παραδέχεσαι τον κυνισμό σου, μπορείς να παίζεις χωρίς να διεκδικείς, μπορείς να παραιτείσαι από κάθε όνειρό σου.

Δε φταίει το όνειρο, εσύ φταις που παραιτείσαι από το να κάνεις όνειρα

φιλόσοφος εκ του προχείρου...

Κάθε εμπόδιο για καλό λένε. Και τείνω να πιστέψω ότι είναι αλήθεια. Ό, τι δε μας αρέσει το αλλάζουμε και ό, τι μας πληγώνει το ξεπερνάμε. Και πάντα βγαίνουμε πιο δυνατοί έχοντας πια την εμπειρία αυτής της κατάστασης. Και πάντα κοιτάμε αυτά που θα έρθουν, έχοντας αποκτήσει τη γνώση από αυτά που έχουν παρέλθει.

escapar...

υπάρχει μάλλον κάποιος λόγος που βλέπω τον εαυτο μου σε αυτό το βίντεο κλιπ. Δεν έχω άλλα λόγια. Για τώρα.

(Moby & Eva Amaral - Escapar)

Αγαπώ την νύχτα..

Αγαπώ τη νυχτα. Όταν η μέρα φορά τα βιολετί της και μετά έρχεται το λυκόφως, κι όταν ξεπροβάλλουν σιγά σιγά όλα τα άστρα - όσα φαίνονται σε αυτή την πόλη. Τότε την αγαπώ.

Την αγαπώ γιατί μέσα της ο χρόνος και ο χώρος διαστέλλονται. Γιατί πια δεν είμαι στο εδώ και στο τώρα αλλά στο παντού και το πάντα. Μες στη σιωπή της νύχτας ακούω τις σκέψεις μου, θυμάμαι ...νιώθω.

Ακόμα την αγαπώ γιατί που και που, στα όνειρά μου, συναντιέμαι με με πρόσωπα που αγαπώ και με πρόσωπα που θα αγαπήσω. Με πρόσωπα που πια εχω χαθεί και με πρόσωπα που δεν έχω βρει αλλά ελπίζω πως κάποτε θα βρω.

ποτέ..

Ποτέ δε ρωτησα τον αέρα που φυσάει από που έρχεται. Ουτε πού πηγαίνει. Μου φαινόταν η κίνηση του φτιαγμένη απο φως και πάντα μου άρεσε το φως. Ο άνεμος είναι ετερόφωτος σαν όλα τα όνειρα, ύλη μαγική.

Ποτέ δε μπορεσα να μυρισω τον αέρα σου. Κράταγες χούφτες χώμα και πορευόσουν εκεί που χανεται ο ορίζοντας.

ποτέ δεν αντικρισα κατάματα το φως σου, δεν τόλμησα, το θαυμασα μονο.