Η διαφορά του Έλληνα με όλους τους άλλους...

Κάποιοι επιστήμονες έβαλαν σ' ένα χρυσό διαστημόπλοιο έναν Αγγλο, ένα Γερμανό κι έναν Έλληνα, για να δουν τι θα κλέψει ο καθένας. Βάζουν το Γερμανό πρώτα και βγαίνει μετά από τρεις μέρες κρατώντας τον έναν από τους δύο κινητήρες. Μετά βάζουν τον Άγγλο και μετά από τρεις μέρες βγαίνει κρατώντας το δεύτερο κινητήρα. Μετά βάζουν τον Έλληνα και μετά από μια βδομάδα βγαίνει χωρίς να κρατάει τίποτα. Οι επιστήμονες τότε του λένε:

- "Μπράβο, εσύ δεν έκλεψες τίποτα ενώ οι άλλοι έκλεψαν τους δυο κινητήρες." Και ο Έλληνας απαντάει:
- "Α!!! Γι` αυτό δεν έπαιρνε μπρος το ρημάδι." 

Εγώ..

..είμαι Εκείνη, η τόση δα λεξούλα, που σκαρφαλώνει δειλά τη σκάλα των ονείρων που δεν είχες, που φτάνει στα σκασμένα χείλη σου και απλώνει πάνω τους όση αγάπη της έχει απομείνει, που δαγκώνει με δύναμη όλα τα ψ(Αίμα)τα που άκουσες.. εκεί χαμηλά, στο λοβό του αυτιού σου, που ακούει με αμέριστη προσοχή όλες σου τις σιωπές, που μπορεί όταν όλοι οι άλλοι δεν μπορούσαν, που ξέρει όσα οι άλλοι δεν άντεξαν να μάθουν, που χάϊδεψε το "σε περιμένω" όσο καμμία άλλη λέξη, που σε ντύνει μπλέ ανοιχτό πάνω στο γυμνό σου μαύρο και που όταν δεν μιλάει σου τα λέει όλα... 

ΑΚΟΥΣ;

Εξαϋλωση

Πώς γίνεται τη μια να είσαι... και την άλλη να μην είσαι. Να μην είσαι τίποτα παρά μια εικόνα στους νευρώνες του εγκεφάλου. Να μην υπάρχεις παρά μόνο σαν ανάμνηση. Σαν ανάμνηση και όχι σα σκέψη.

Ίσως ευχόσουν να εξαϋλωνόσουν. Θα ήταν ενδεχομένως πιο ανώδυνο. Θα γλίτωνες να σιχαθείς τον εαυτό σου και τους πάντες γύρω σου.

Αυτά σε κάποια άλλη διάσταση. Εκεί που δε χρειάζονται λόγια. Εδώ πάντα χρειάζονται λόγια, λόγια, λόγια.

300 να φυλάνε τις δικές τους Θερμοπύλες...

Έξω λυσσομανάει ο αέρας, στο κεφάλι μου μέσα γυρνάνε οι σκέψεις και με στοιχειώνουν. "Γιατί" περιφερόμενα γύρω από ένα τεράστιο "εγώ".

Μια φωνή με συνεφέρει: Παράτα τα προβλήματά σου. Εσύ τουλάχιστον είσαι μέσα σε ένα ζεστό δωμάτιο, κοντά στην οικογένειά σου. Μπορείς και σκέφτεσαι τι θα κάνεις την επόμενη μέρα. 300 άνθρωποι δίπλα σου δε μπορούν να το κάνουν αυτό. Δεν έχουν σπίτι, δεν έχουν οικογένεια και παλεύουν για το απλό δικαίωμα να μπορούν να ζουν ελεύθερα σε μια αφιλόξενη χώρα.

Η χρυσόσκονη...

Η πιο ζωντανή ανάμνηση της παιδικής μου ηλικίας είναι τα παραμύθια που σκάρωνε ο πατέρας μου με την Πένυ και τον Νικόδημο. Καθόταν στο πάτωμα του διαδρόμου και έφτιαχνε μικρές ιστορίες με τα δύο παιδιά που πήγαιναν βόλτα στο δάσος και έβρισκαν μικρά ξωτικά, μια ολόκληρη πολιτεία. Το μικρό μου μυαλό για 10 λεπτά ζούσε σε έναν άλλο κόσμο, σε ένα δάσος που δεν είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται. Φανταζόμουν μικρά ανθρωπάκια με φτερά πατελούδας που πετούσαν και άφηναν πίσω τους χρυσή σκόνη.

Και τώρα που μεγάλωσα γυρεύω να βρω χρυσή σκόνη. Φτερά πεταλούδας δεν έχει κανείς, σίγουρα όμως θα τους έχει μείνει η χρυσόσκονη. Που θα μου πάει…θα την βρω

Η χώρα του Ποτέ Ποτέ...

Ή αλλιώς πώς πήρε το όνομά του τούτο το blog.

Η χώρα του Ποτέ Ποτέ είναι η χώρα του Πήτερ Παν, γέννημα της φαντασίας του J.M. Barrie. Ο Πήτερ Παν ζει εκεί σχεδόν όλη του τη ζωή, από τότε που έφυγε από το σπίτι του, γιατί οι γονείς του είχαν τη απαίτηση να μεγαλώσει. Βρήκε σε αυτή τη χώρα το μέρος οπού μπορεί να είναι πάντα παιδί, που τα πάντα είναι ένα παιχνίδι και πάντα μα πάντα είναι άνοιξη. Οι χαρούμενες σκέψεις του τον κάνουν να πετάει. Και πετάει συνεχώς. Μπορεί να έρχεται στον κόσμο μας αλλά ποτέ δεν το επιδιώκει. Γιατί ποιος θα ήθελε να έρχεται σε έναν κόσμο γεμάτο ευθύνες;

Μικρή ένιωθα ένα παιδί που του ζητούν να μεγαλώσει και τώρα νιώθω μια έφηβη που θέλει να μείνει για πάντα παιδί. Οργανώνω μικρές αποδράσεις στη χώρα του Ποτέ Ποτέ με χαρούμενες σκέψεις, ή απλά σκέψεις. Καλές είναι και αυτές όταν γίνονται

Το καταφύγιο μου ή η φυλακή μου...

Το παραμύθι ή η μυθοπλασία είναι το αγαπημένο μου καταφύγιο. Μου αρέσει να χάνομαι σε κιτρινισμένες σελίδες πολυκαιρισμένων δανεικών βιβλίων, ή στα δικά μου που έχουν αποκτηθεί έπειτα από πολύωρη διαδικασία επιλογής στο βιβλιοπωλείο. Γράμματα που φτιάχνουν λέξεις. Λέξεις που φτιάχνουν προτάσεις και προτάσεις που δημιουργούν νόημα Κάθε ένα βιβλίο είναι μια μαγεμένη πόρτα για ένα παραμυθένιο δάσος. Είναι ένα κουβάρι εικόνων και σκέψεων που ο αναγνώστης πλέκει όπως του αρέσει, το βιβλίο απλώς του δίνει την πρώτη ύλη. Συνομιλώ σιωπηλά με τους συγγραφείς, επίσης σιωπηλά συμφωνώ ή διαφωνώ. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία βιώνω χωρίς πραγματικά να ζω. Μέσα σε δυο ή τρεις μέρες ζω μια ζωή ολόκληρη. Παρακολουθώ τη ροή μιας σκέψης που είναι προϊόν πνευματικής διαδικασίας ετών.
Για αυτό καταφεύγω σε αυτό το μαγεμένο δάσος. Εσύ απλώς δες το σα μια φυλακή, δε με ενδιαφέρει. 

η λέξη τυφλώνει και είναι παραπλανητική, επειδή συνοδεύεται από την έκφραση της ιστορίας. Αλλά οι λέξεις, μαύρο πάνω σε άσπρο, είναι από μόνες τους όπως η γυμνή ψυχή. Guy de Maupassant