Εγώ..

..είμαι Εκείνη, η τόση δα λεξούλα, που σκαρφαλώνει δειλά τη σκάλα των ονείρων που δεν είχες, που φτάνει στα σκασμένα χείλη σου και απλώνει πάνω τους όση αγάπη της έχει απομείνει, που δαγκώνει με δύναμη όλα τα ψ(Αίμα)τα που άκουσες.. εκεί χαμηλά, στο λοβό του αυτιού σου, που ακούει με αμέριστη προσοχή όλες σου τις σιωπές, που μπορεί όταν όλοι οι άλλοι δεν μπορούσαν, που ξέρει όσα οι άλλοι δεν άντεξαν να μάθουν, που χάϊδεψε το "σε περιμένω" όσο καμμία άλλη λέξη, που σε ντύνει μπλέ ανοιχτό πάνω στο γυμνό σου μαύρο και που όταν δεν μιλάει σου τα λέει όλα... 

ΑΚΟΥΣ;