Η πιο ζωντανή ανάμνηση της παιδικής μου ηλικίας είναι τα παραμύθια που σκάρωνε ο πατέρας μου με την Πένυ και τον Νικόδημο. Καθόταν στο πάτωμα του διαδρόμου και έφτιαχνε μικρές ιστορίες με τα δύο παιδιά που πήγαιναν βόλτα στο δάσος και έβρισκαν μικρά ξωτικά, μια ολόκληρη πολιτεία. Το μικρό μου μυαλό για 10 λεπτά ζούσε σε έναν άλλο κόσμο, σε ένα δάσος που δεν είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται. Φανταζόμουν μικρά ανθρωπάκια με φτερά πατελούδας που πετούσαν και άφηναν πίσω τους χρυσή σκόνη.
Και τώρα που μεγάλωσα γυρεύω να βρω χρυσή σκόνη. Φτερά πεταλούδας δεν έχει κανείς, σίγουρα όμως θα τους έχει μείνει η χρυσόσκονη. Που θα μου πάει…θα την βρω
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου