Το καταφύγιο μου ή η φυλακή μου...

Το παραμύθι ή η μυθοπλασία είναι το αγαπημένο μου καταφύγιο. Μου αρέσει να χάνομαι σε κιτρινισμένες σελίδες πολυκαιρισμένων δανεικών βιβλίων, ή στα δικά μου που έχουν αποκτηθεί έπειτα από πολύωρη διαδικασία επιλογής στο βιβλιοπωλείο. Γράμματα που φτιάχνουν λέξεις. Λέξεις που φτιάχνουν προτάσεις και προτάσεις που δημιουργούν νόημα Κάθε ένα βιβλίο είναι μια μαγεμένη πόρτα για ένα παραμυθένιο δάσος. Είναι ένα κουβάρι εικόνων και σκέψεων που ο αναγνώστης πλέκει όπως του αρέσει, το βιβλίο απλώς του δίνει την πρώτη ύλη. Συνομιλώ σιωπηλά με τους συγγραφείς, επίσης σιωπηλά συμφωνώ ή διαφωνώ. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία βιώνω χωρίς πραγματικά να ζω. Μέσα σε δυο ή τρεις μέρες ζω μια ζωή ολόκληρη. Παρακολουθώ τη ροή μιας σκέψης που είναι προϊόν πνευματικής διαδικασίας ετών.
Για αυτό καταφεύγω σε αυτό το μαγεμένο δάσος. Εσύ απλώς δες το σα μια φυλακή, δε με ενδιαφέρει. 

η λέξη τυφλώνει και είναι παραπλανητική, επειδή συνοδεύεται από την έκφραση της ιστορίας. Αλλά οι λέξεις, μαύρο πάνω σε άσπρο, είναι από μόνες τους όπως η γυμνή ψυχή. Guy de Maupassant