Αγαπώ τη νυχτα. Όταν η μέρα φορά τα βιολετί της και μετά έρχεται το λυκόφως, κι όταν ξεπροβάλλουν σιγά σιγά όλα τα άστρα - όσα φαίνονται σε αυτή την πόλη. Τότε την αγαπώ.
Την αγαπώ γιατί μέσα της ο χρόνος και ο χώρος διαστέλλονται. Γιατί πια δεν είμαι στο εδώ και στο τώρα αλλά στο παντού και το πάντα. Μες στη σιωπή της νύχτας ακούω τις σκέψεις μου, θυμάμαι ...νιώθω.
Ακόμα την αγαπώ γιατί που και που, στα όνειρά μου, συναντιέμαι με με πρόσωπα που αγαπώ και με πρόσωπα που θα αγαπήσω. Με πρόσωπα που πια εχω χαθεί και με πρόσωπα που δεν έχω βρει αλλά ελπίζω πως κάποτε θα βρω.
Την αγαπώ γιατί μέσα της ο χρόνος και ο χώρος διαστέλλονται. Γιατί πια δεν είμαι στο εδώ και στο τώρα αλλά στο παντού και το πάντα. Μες στη σιωπή της νύχτας ακούω τις σκέψεις μου, θυμάμαι ...νιώθω.
Ακόμα την αγαπώ γιατί που και που, στα όνειρά μου, συναντιέμαι με με πρόσωπα που αγαπώ και με πρόσωπα που θα αγαπήσω. Με πρόσωπα που πια εχω χαθεί και με πρόσωπα που δεν έχω βρει αλλά ελπίζω πως κάποτε θα βρω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου