Εύα θυμάσαι που μου είπες ότι δεν υπάρχει ελπίδα; Σου χάιδεψα το χέρι και σου είπα δεν πειράζει, γιατί αυτό που ζούσες τότε δε θα το ξαναζούσες ποτέ. Ότι έπρεπε να ζήσεις εκείνη τη στιγμή, να νιώσεις με πάθος όλα τα συναισθήματα που σου γεννούσε και μετά, πλήρης να δεις ότι άξιζε πραγματικά που το έζησες.
Πέρασαν χρόνια από τότε μα τίποτα στην ουσία δεν έχει αλλάξει. Τα ίδια πράγματα αναζητάμε γιατί δεν τα βρήκαμε ποτέ. Πιο ώριμες τώρα με φόβο πως δε θα προλάβουμε μια ζωή που λιγοστεύει χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Εύα μη φοβάσαι, δεν είναι αδιέξοδο αυτό που είμαστε τώρα. Είναι η μόνη διέξοδος. Να ζεις και να αγαπάς. Αν αγαπάς τη ζωή όλα τα άλλα θα έρθουν από μόνα τους. Να παίρνεις από την κάθε στιγμή αυτό που θα σε κάνει πιο ευτυχισμένη και όλα τα άλλα άσ’ τα να προσπεράσουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου