Έχοντας νωπές ακόμα τις εντυπώσεις μου από το Ντοστογιέφσκι και με την ευκαιρία της πολυαναμενόμενης απόφασης, (!) έβγαλα από το χρονοντούλαπο μερικές παλαιότερες σκέψεις μου.
Και να, είμαι εδώ πάλι μπροστά στο σταυροδρόμι του μυαλού μου,στο μαύρο και το άσπρο. Κι είναι οι πράξεις μου κινούμενες από ένα μεγάλο, θεόρατο χέρι που λέγεται ανθρώπινη φύση, κι εγώ μαριονέτα από χώμα και νερό. Και διαλέγω. Καλό ή κακό. Τι είναι όμως καλό και τι κακό;
Ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης εξόρισε τον άνθρωπο από τον Παράδεισο γιατί έφαγε τον καρπό της Γνώσης του καλού και του κακού. Έκτοτε ο άνθρωπος γνωρίζει και ξεχωρίζει. Μέσα από την παρατήρηση της συμπεριφοράς του κοινωνικού περίγυρου έχει πλάσει το σύστημα αξιών του-διαφορετικό για κάθε ένα-. Αυτό τον βοηθάει να διακρίνει τι είναι καλό και τι κακό. Το θεμελιακό ερώτημα του αφελή ονειροπόλου όμως είναι γιατί το κακό να είναι μια επιλογή; Γιατί να μην έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε πράγματα λιγότερο ή περισσότερο καλά; Και κυρίως γιατί πολλές φορές να καταλήγουμε να διαλέγουμε το «κακό»; Ακόμα και που δεχόμαστε οτι υπάρχει;ποια είναι η φυσική ροπή του ανθρώπου; Μήπως τελικά κακό δεν είναι τίποτα παραπάνω παρά η επίγνωση της δυνατότητας αυτό να υπάρξει; ο υπολογισμός του σα μια πιθανότητα και η συνειδητή από την πλευρά του υποκειμένου αποδοχή του διλλήματος.
Αρνούμαι να δεχτώ οτί υπάρχουν άτομα των οποίων οι πράξεις είναι αξιωματικά αγαθές. Ακούγεται σχεδόν μακιαβελικό. Ούτε οι πράξεις για το κοινό καλό είναι όλες αγαθές.
(τα είπα και ξεσπάθωσα. λες να φταίει η πολλή βυσσινάδα;)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου