Αθήνα, 1929. Ο μαθηματικός Στέφανος Κανταρτζής βρίσκεται νεκρός στο δωμάτιό του. Ο επιστήθιος φίλος του, επίσης μαθηματικός, Μιχαήλ Ιγερινός, καλείται για να αναγνωρίσει το πτώμα. Όρθιος μπροστά στο νεκρό φίλο του, ο Ιγερινός αναπολεί τα κάπου τριάντα χρόνια της γνωριμίας τους. Την πρώτη τους συνάντηση, σ' ένα μαθηματικό συνέδριο του 1900, τις παρέες τους με την αβάν γκαρντ της παρισινής διανόησης, τις περιπλανήσεις τους στο Παρίσι της Μπελ Επόκ, τους Βαλκανικούς Πολέμους, το Διχασμό, τη Μικρασιατική Καταστροφή. Θυμάται τις θυελλώδεις μαθηματικές τους διαφωνίες, τους έρωτές τους, τις πολεμικές τους περιπέτειες. Ο ήχος μια ρομβίας τον επαναφέρει στο παρόν. Το ερώτημα είναι επιτακτικό: Ποιος σκότωσε τον Στέφανο Κανταρτζή, και κυρίως γιατί τον σκότωσε; (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)Ο συγγραφέας Τεύκτρος Μιχαηλίδης μας μεταφέρει πολύ ωραία στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Μέσα από τις αναλύσεις του σχετικά με τη φιλοσοφία των μαθηματικών (που ομολογουμένως δεν ηταν ποτέ το δυνατό μου σημείο) αναγνωρίζει κανείς τα μαθηματικά ως την επιστήμη των επιστημών. Αρκετά στοιχεία έχει κοινά με το βιβλίο "Αϊνστάιν και Πικάσο" του Arthur Miller. Το τέλος είναι σε μεγάλο βαθμό προβλέψιμο: η αιώνια προσπάθεια ελέγχου της πληροφορίας και της γνώσης. Το αιώνιο πρόβλημα. Άραγε η απόκρυψη της αλήθειας δεν ισοδυναμεί με ένα ψέμα; Η σελίδα με τις διευκρινίσεις για τις αλήθειες και τις μυθοπλασίες είναι άκρως διαφωτιστική και νομίζω οτι πρέπει να καθιερωθεί από όλους τους συγγραφεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου